RozemarijnOnline




Gastenboek van RozemarijnOnline






















Gastenboek literaire website RozemarijnOnline

Vraag en antwoord

home           gastenboek




Onderwerp: Rawie
(24 augustus 2015)


Beste Rozemarijn,

Het is een beetje kort dag, maar ik kan het natuurlijk proberen. Ik moet voor school een gedicht analyseren en ik vroeg me af of u mij hierbij kunt helpen. Dat ik wat handvatten heb!

Het is het gedicht van Jean Paul Rawie: 'Moment'.

Ik hoop dat je u hier spoedig naar kunt kijken en zo niet, dan is het niet anders. Alvast bedankt!

Met vriendelijke groet,

Esther.

---

Moment


1 Soms hoor ik onverwacht weer achter
2 gewone woorden die je uit
3 een zoveel zuiverder en zachter,
4 adembenemender geluid,
5 Dat ik opnieuw naar je moet kijken
6 of ik je nooit tevoren zag.
7 Laat al die jaren maar verstrijken;
8 zolang ik dit bewaren mag

9 kan jou en mij de tijd niet deren:
10 weer voor het eerst met je alleen
11 hoor ik de harmonie der sferen
12 door alledaagsheid heen.


J.P. Rawie (2004)





Antwoord     (26 augustus 2015)


Dag Esther,

Ik zat toevallig achter m'n computer. Je kunt gemakkelijk 2 vragen stellen bij dit gedicht.

- Wat hoort de 'ik' in regel 1?

Hij hoort iets 'achter gewone woorden' van de 'jij' (mogelijk een geliefde, in ieder geval iemand met wie de 'ik' al jaren samen is). Achter de gewone woorden die de 'jij' spreekt, klinkt soms een 'adembenemend' geluid. Door dit geluid lijkt het alsof hij die ander weer voor het eerst ziet, en de tijd hen niet kan deren. Wat hoort hij?

Dit vermeldt Rawie pas in r. 11: de 'ik' hoort 'de harmonie der sferen'.


- De 2e vraag is dan: wat is die harmonie der sferen?

Dit kun je terugvinden op bijv. Wikipedia: https://nl.wikipedia.org/wiki/Musica_universalis

De 'harmonie der sferen' is een idee uit de Oudheid en Middeleeuwen, waarbij men ervan uitgaat dat alle hemellichamen (zon, maan, planeten) bij hun draaiing een klank voortbrengen, die samen een prachtige harmonie vormen. Het is helaas niet hoorbaar voor de mens.


Maar de 'ik' hoort dit heel soms dus wel, een hemelse klank, achter gewone woorden van zijn geliefde. Dit heeft een bijzonder gevolg: hij ziet de geliefde alsof hij hem/haar weer voor het eerst ziet, alsof de tijd hen niet kan deren, alsof ze weer voor het eerst alleen zijn. De gewone 'alledaagsheid' verdwijnt en het gewone moment wordt bijzonder.

Het gedicht is dus een liefdesgedicht, waarin het verstrijken van de jaren en de alledaagsheid af en toe doorbroken worden door een hemelse klank die de 'ik' achter de woorden van de ander hoort - wat hun liefde als het ware dat moment hernieuwd.


Jean Pierre Rawie schrijft vrijwel altijd in vaste vormen, met metrum en rijm. Het gedicht is dus kenmerkend voor zijn stijl.

Ik hoop dat je hiermee verder komt. Veel succes met het uitwerken van je verslag!

Met vriendelijke groet,

Rozemarijn.

Gedichten met een bespreking








Versanalyse en interpretatie


Home           Gastenboek